كه آيا نمازگزار مىتواند به چنين نمازى - كه در انجام سلام آن شكّ دارد - اكتفا كند يا خير ، مقتضاى قاعده فراغ اكتفا به چنين نمازى است . اين بيان مخدوش است ؛ زيرا ، اين نتيجه براى قاعده فراغ در صورتى است كه اصل جريان قاعده مسلّم باشد ؛ در حالى كه در اين مورد ، احتمال عدم جريان مىدهيم ؛ چرا كه اگر نمازگزار سلام نماز را نداده باشد ، هنوز در اثناى عمل است ، و اين قاعده در اثناى عمل جريان ندارد ؛ در مباحث پيشين نيز بيان نموديم در جريان قاعده ، بايد شخص از عمل فارغ شده باشد و فراغت عملى تحقّق پيدا كرده باشد ؛ در حالى كه در اين فرض ، اين عنوان احراز نشده است . صورت چهارم : صورت ديگر آن است كه شخص در سلام نماز شكّ داشته و عمل باطل كننده نيز انجام نداده باشد و مشغول به عملى شده باشد كه موجب بطلان نيست ، مانند اين كه شروع به قرائت قرآن كرده باشد . حكم اين صورت نيز از حكم صورت سوّم روشن مىشود .